Skip to content

Category: Mijn fotografie

Afspraken

Men beweert wel eens dat ik met ouderdom koketteer en die constatering gaat natuurlijk altijd gepaard met de opmerking: ‘Je bent net zo oud als je je voelt!’ Ik wil dan zeggen dat ik me op mijn zestiende al tachtig voelde, maar in plaats daarvan zwijg ik en denk aan het briefje dat ik ooit naast mijn bed vond bij het ontwaken. Een briefje geschreven door een groupie van de Golden Earring die na een concert bij mij was blijven slapen. Kennelijk had de groep geen emplooi voor haar gehad die nacht.

Het papier dat ze daarvoor had gebuikt was op ruwe wijze uit mijn mooiste Chinese cahier gescheurd. Omdat we in bed beland waren zonder eerst de gebruikelijke formaliteiten te doorlopen, wist ze niet hoe ik heette, net zo min als ik wist hoe zij heette. Dus de aanhef was: ‘Aan het alleroudste jongetje van Nederland.’ Daarna volgde een verhaal dat ze op tijd bij de bus van de Golden Earring moest zijn om weer terug te kunnen gaan naar Den Haag. Ik snapte die noodzaak wel, want vaker dan me lief was had ze mij gemeld dat ze geen geld had.

Het alleroudste jongetje. U ziet het, ik verzin die dingen niet zelf. Dus u kunt zich voorstellen hoe oud ik mij voel, nu ik eindelijk tot mijn eigen verbazing na een bijzonder ruig leven toch de 61 heb gehaald. Zo oud dat het eigenlijk niet meer in jaren te vatten is, dus ik zou kunnen zeggen dat ik me voel alsof ik zes levens heb geleefd. Een paar jaar geleden zei men dan nog: ‘Maar je ziet er nog zo jong uit!’ Dat is nu ook voorbij omdat ik het in grote hoeveelheden eten van chocolade als vervanging voor drank heb ontdekt waardoor ik in fat pants  en voor de omvang van mijn buik veel te korte XXL T-shirts door het leven waggel.

Ga ik me daar onzeker over voelen, dan herinner ik mezelf er snel aan dat een mooie jongen zijn in het verleden ook voor een hoop ongevraagd drama heeft gezorgd. Om in de sfeer van deze terugblik te blijven: dan had ik nog een intact Chinees cahier gehad en dan had ik me ook niet hoeven laten pijpen door een groupie die kennelijk dacht dat pijpen bedoeld was om niet alleen je zaad maar meteen ook je ruggenmerg naar buiten te zuigen.

Maar goed, ik kan met mezelf leven. Mijn karakter is uitgekristalliseerd en ik wil me niet meer verontschuldigen voor mijn vele onhebbelijkheden, want ik voel geen noodzaak mezelf nog te veranderen.

Met dat laatste maak ik echter een grote denkfout.

Ik zou in principe zo kunnen leven, ware het niet dat ik in mijn werk als fotograaf voortdurend met veel jongere mensen te maken heb en de manier waarop zij leven is wezenlijk anders dan hoe ik leefde in mijn jeugd. Ze lijden bijna allemaal aan Orthorexia Nervosa, oftewel een obsessieve interesse voor de bestanddelen van het voedsel dat ze tot zich nemen. Bovendien kunnen ze zich geen meter verplaatsen zonder een flesje water en een smart phone. Dat krijg je ervan als je mensen van een enkelvoudige dwangmatigheid zoals roken afhelpt, denk ik dan vaak.

Toch kan ik ook daar ook best wel mee leven. Waar ik minder goed mee kan leven is de manier waarop veel van hen met afspraken omgaan. Kennelijk is het zelfs voor goeddeels werkloze jongeren van het uiterste belang om drukbezet over te komen. Zo kan het gebeuren dat een model eerst in een open bui meldt dat ze de komende maanden geen andere afspraken heeft dan met het UWV en mail ik haar vervolgens of ze in de komende weken wellicht eens wil komen poseren, dan krijg ik als antwoord: ‘Yay! Cool! Zodra ik in de buurt van mijn agenda ben, dan zal ik even kijken.’

Zou die agenda dan niet in die smart phone zitten, vraag ik mij dan bezorgd af. Zou die nog gewoon van papier zijn? In een mooi Chinees cahier misschien?

Dan hoor ik dagen niets meer totdat de persoon in kwestie zich via een berichtendienst als WhatsApp meldt met een optie-afspraak. Wij noemden dat vroeger een in principe afspraak, maar de vlot Engels babbelende jeugd drukt zich bij voorkeur uit in Anglicismen. Daar is niets op aan te merken, want ‘in principe’ is van oorsprong Latijn en dus ook geen Nederlands. In het begin ging ik nog wel eens mee met zo’n optie-afspraak maar die worden dan vrijwel zonder uitzondering een kwartier van tevoren afgezegd.

Ik heb nog niet anders meegemaakt dan dat het zo verliep. Ik laat me echter niet snel ontmoedigen dus na nog een keer of twee afzeggen staat zo’n model dan uiteindelijk voor mijn camera. Eind goed, al goed zult u denken, maar de langzaam opgebouwde ergernis vertaalt zich ongewild naar mijn regie bij het fotograferen en dat is vaak goed zichtbaar in de eindresultaten van zo’n fotosessie.

De keuze is dus aan mij. Ik kan me aan die manier van afspraken maken aanpassen en vooral heel gezond leven zodat ik niet aan een door ergernis veroorzaakte hartinfarct bezwijk, of ik moet ervoor kiezen om met pensioen te gaan.

Portretrecht

Ooit kregen we het portretrecht in de fotografie. Vooral bedoeld om de Koninklijke Familie tegen paparazzi te beschermen, kreeg elke Nederlander het mooie recht op wat praktisch gezien het halve auteursrecht van een foto behelst. Over het algemeen is dat ook een goede zaak.

Minder mooi is dat elke Jan Boerenlul nu op straat denkt zich het recht te kunnen veroorloven om een fotograaf zijn recht te ontnemen om mensen op de openbare weg te fotograferen.

Blijft het bij corrigerend toeschreeuwen, dan is dat nog te harden, maar word je camera eenmaal uit je handen getrokken door een burger die het volledige Nederlandse recht achter zich denkt te hebben staan om je hele kaart te wissen, dan wordt meteen duidelijk dat regeltjes alleen werken voor mensen die ook snappen wat die regels behelzen en dat zijn er helaas veel te weinig in dit land.

Als fotograaf heb ik namelijk het recht alles en iedereen op de openbare weg te fotograferen. Dat heeft niets met portretrecht te maken.

Op sluipende wijze wordt fotografie door wet- en regelgeving niet beschermd, maar gecriminaliseerd naar Amerikaans model.

Als ik in mijn eigen stad in de metro wil fotograferen, dan krijg ik meteen twee ambtenaren die nauwelijks het niveau van de sociale werkplaats ontstegen zijn op mijn dak om me uit te leggen dat ik daar nergens mag fotograferen.

Dit alles in een stad waar je je kont niet kunt keren of je wordt vastgelegd door een security camera.

Het is waanzin, pure waanzin. Loop ik met een videocamera van formaat op straat, dan heeft niemand daar bezwaren tegen. Dan hoopt men ‘op televisie’ te komen en dat is dan weer wel in orde.

Back and Forth // Persbericht NL

Door Kymara Lonergan


Hans van der Kamp, internationaal gewaardeerd fotograaf, bekend om zijn unieke stijl in het vastleggen van extreme seksualiteit door middel van portretkunst, zal zijn recente werk tentoonstellen in de Lightroom Gallery te Hasselt in België vanaf 16 februari.

Van der Kamp is internationaal bekend en zijn langstlopende expositie vindt al bijna twee jaar voortgang in het eerste Museum voor Erotische kunst te Moskou, gelegen aan de Novy Arbat in de nabijheid van het Kremlin.

Zijn werk wordt door veel Russen beschouwd als provocerend, pervers en pornografisch, desondanks trekt zijn werk grote aantallen bezoekers.

De expositie ”Back and Forth” geeft een beeld van de passie die de fotograaf vastlegt via zijn lens. Modellen tonen in vertrouwen en met de mooiste outfits hun bestaande en unieke ‘kinks’ en blijken daar plezier in te hebben. Dit is een wilde fotografische ontdekkingsreis die niet gemist mag worden.

Van der Kamp’s expositie ”Back and Forth” is de start van een samenwerkingsverband met curator Kymara Lonergan, recent mede-eigenaar van Van der Kamp’s hooggewaardeerde Amsterdam Museum of Erotic Art en eigenaar van de Kymara Gallery, Kennebunkport, Maine. De expositie zal vervolgd worden in New York City om deel uit te gaan maken van de ”XXX” groepsexpositie waarin 7 van ’s werelds meest geprezen fotografen gepresenteerd zullen worden. Dit zal plaatsvinden in het Leslie/Lohman Museum of Gay and Lesbian Art in de Old Basement Gallery, SOHO, New York City en in Kennebunkport te Maine tijdens de zomer. De vernissage voor ”Back and Forth” zal plaatsvinden op 16 februari om 15.00 uur en de expositie loopt door tot 16 maart.

Informatie Lightroom Kunstzaal te Hasselt: http://www.lightroomgallery.com
 

De fotografie van Hans van der Kamp

Het is adembenemend om de visie van Hans van der Kamp te ervaren door de lens van de fotograaf. Excentrieke individuen die hun rauwe emotie vertonen in momenten van de meest hardcore kink, worden perfect vastgelegd om de essentie uit te beelden van de persoonlijkheid en de passie van het model.


Het is duidelijk dat Hans van der Kamp liefde heeft voor wat hij doet. De schurende seksualiteit van de fotograaf zelf druipt van ieder beeld, waarbij het prikkelende verhaal van de relatie tussen de fotograaf en het model wordt verweven.

Het is aan de kijker om de intrigerende leegtes in te vullen door het waarnemen van de passie, vurigheid, lust en extase, gebeiteld op de gezichten van de modellen die hun diepste geheimen tonen aan de fotograaf.

Het vastleggen van de diepste momenten van menselijke verlangens is een zeldzaam talent dat door weinigen tot perfectie is gebracht. Hans van der Kamp is er in geslaagd om dit te doen met behoud van de compositie en professionele technische kwaliteit die alleen inherent is aan een meester fotograaf.

Deze expositie is een ”must see” en de kijker zal het gevoel krijgen dat hij terug wil keren om verder te lezen in het voortgaande verhaal van de menselijke seksualiteit zoals dat is gecreëerd door een van de meest gewaardeerde fotografen van de menselijke erotiek.

~Kymara Lonergan


Oprichter/eigenaar van The Kymara Gallery


Contactinformatie: http://hvdk.com E-mail: hvdkphot@gmail.com


Back and Forth // Sinful Delights by Hans van der Kamp

Hans van der Kamp, internationally respected photographer who is known for his unique style of capturing extreme sexuality through portraiture will exhibit his recent works at The Lightroom Gallery, Hasselt, Belgium on February 16th.

Van der Kamp is well-known internationally and his longest running exhibit continues in the first Museum For Erotic Art in Moscow located on the Novy Arbat close to the Kremlin.

His works have been called provocative, perverse, and pornographic by many Russians, yet his exhibits continue to draw record crowds.


The exhibit, “Back and Forth” illustrates the passion that the photographer captures through his lens. Trusting subjects display known and unique kinks wearing their finest array and appear to have fun doing it. This is a wild photographic journey that is not to be missed.

Van der Kamp’s exhibit “Back and Forth” will kick off a collaborative effort with curator Kymara Lonergan, recent co-owner of van der Kamp’s highly regarded Amsterdam Museum of Erotic Art and owner of The Kymara Gallery, Kennebunkport, Maine.
 The show will be moving to New York City to be part of the “XXX” group show that features seven of the world’s most highly regarded photographers. It will take place in The Leslie/Lohman Museum of Gay and Lesbian Art Old Basement Gallery, SOHO, NYC, and Kennebunkport, Maine in the Summer.
 An opening celebration for “Back and Forth” will take place on February 16th at 15:00 and will run until March 16th.

Lightroom Gallery Hasselt: http://www.lightroomgallery.com
 

The Photography of Hans van der Kamp

To experience the vision of Hans van der Kamp through the photographer’s lens is breathtaking. Eccentric individuals displaying their raw emotion during moments of their most hard core kink, are perfectly captured to portray the essence of the subject’s personality and passion.


It is evident that van der Kamp loves what he does. The photographer’s own gritty sexuality oozes from each image, weaving the titillating story of the relationship between photographer and subject.

The viewer is left to fill in the delicious blanks by observing the passion, fierceness, lust and ecstasy carved on the subject’s faces as they display their deepest secrets to the photographer.

To capture the deepest moment of human lust is a rare talent that has been perfected by few. Hans van der Kamp has managed to do this along with maintaining the composition and professional technical quality that is inherent in only a master photographer.

This show is a “must see” and will leave the viewer wanting to return to continue reading the ongoing story of human sexuality that has been created by one the most highly regarded photographers of human eroticism.

~Kymara Lonergan


Founder of The Kymara Gallery

Ex co-owner AMEA