Skip to content

Author: MvN

Oude slaven

[ Deze bijdrage werd eerder gepubliceerd op thekinkyweb.nl ]

Soms ben ik onverwacht onaardig naar mensen op BDSM-feestjes. Dan hupt er opeens zo’n jongen van amper twintig voorbij in een minuscuul latex slipje en roep ik: ‘Hé joh, ik wist niet dat het vanavond vrij zwemmen was?’

Flauw, natuurlijk. Maar u moet zich voorstellen dat ik me dan drie weken van tevoren bedacht heb dat ik wel even vijf kilo ga afvallen om in mijn favoriete leren broek te passen. Dat is me dan op de een of andere manier niet gelukt. Zeker niet als ik ergens in een damesblad gelezen heb dat buiken weer helemaal in zijn.

Dus sta ik daar met de bovenste knoop van mijn leren broek los, knoop en knoopsgat keurig verbonden met een verlengend stukje ijzerdraad, waar je niets van ziet omdat mijn brede leren riem waar ik net een extra gat in heb geslagen het broddelwerk geheel camoufleert.

Hoewel je er niets van ziet, voel ik me ontzettend naar en ik vraag mij op dat soort momenten af wat ik na meer dan 35 jaar BDSM nog op zo’n feestje van als pretcondooms verklede spring-in-het-velds doe.

Mijn sub weet hoe mijn humeur dan is en loodst mij dan keurig aan de arm langs mensen die mogelijk mijn ergernis zouden kunnen oproepen en vooral langs mensen die al bij herhaling mijn irritatie opgewekt hebben.

Opeens duw ik haar dan opzij en loop op een oude, naakte slaaf af en begroet die alsof het de Dalai Lama betreft, met alle égards en zo grondig dat mijn sub begint te twijfelen aan mijn Dominantie.

Of erger. Dat ze vreest dat ik besloten heb verder iedereen die avond in de maling te nemen.

‘Maar dat was Gerard!’ roep ik dan verontwaardigd.

‘Ja, nou?’ zegt mijn sub.

‘Gerard is al zo lang de mensheid bestaat eigendom van dezelfde Meesteres. Hij vraagt niets en hij geeft alles. En als jij straks je tasje ergens laat staan, dan ziet hij dat en dan heb je het binnen vijf minuten terug. Hij heeft ogen in zijn rug.’

Mijn sub kijkt me dan aan alsof ze water ziet branden, want ze weet dat ik eigenlijk niets in het leven serieus kan nemen en toch heb ik dan een moment lang die uidrukking op mijn gezicht van de dorpspastoor vroeger, zo vlak voor de consecratie.

‘Je snapt er niets van,’ zeg ik dan, nog steeds geirriteerd omdat ik me een Kerstrollade voel in mijn veel te strakke leren broek. ‘De halve wereld is onderdanig, maar de meeste slaven kópen een Meesteres, in plaats van haar een leven lang geheel belangeloos te dienen. Dat soort slaven zijn uniek en verdienen respect.’

Mimi’s Clips

I am currently working on MimisClips.com.

Company strategy:

“We are one happy bunch of senior citizens. With two cameras and one model who can still make it up the flight of stairs to our joyous loft, we are slowly conquering the world with keywords such as #mature #milf #wetandmessy #bdsm #fetish and #clowns of course.

Porn dead? No, the people producing it are slowly getting there but porn will always be amongst us, even long after organic foods will have become a luxury that very few can afford.”

Irving Klaw

[ Deze bijdrage werd eerder gepubliceerd op thekinkyweb.nl ]

Af en toe moet ik aan Irving Klaw denken, de man die in Brooklyn geboren werd waar confectie en maatkleding de belangrijkste bronnen van inkomsten waren.

Ook als de naam Irving Klaw u niets zegt, dan heeft u toch vast wel een van zijn werken gezien. Hij was de man die in de jaren vijftig van Bettie Page een beroemdheid maakte en hij zette met zijn films en foto’s BDSM op de kaart in de Verenigde Staten.

Er is veel mysterie rond Klaw en zijn studio. Er zijn foto’s van hem. Een gezette man met een hoog opgesjorde broek. Hij lijkt amper te passen in het decor van de Burlesque grootheden van zijn tijd als Lili St. Cyr, Tempest Storm en Bettie Page.

Irvin Klaw had iets met nylons, schoenen en lingerie, maar hij was waarschijnlijk nooit begonnen aan BDSM films en fotografie als zijn klanten daar niet nadrukkelijk om gevraagd hadden.

Dat is ook wel te zien in de korte ‘loops’ die hij filmde van Damsels in Distress die in het ene filmpje onderdanig waren en in het volgende filmpje Dominant, of zelfs binnen drie minuten van rol wisselden. De filmpjes kregen door een lage opnamesnelheid een merkwaardig staccato-effect. Iets wat in de jaren vijftig met de 16mm camera’s van toen alleen lukte als je de camera geheel verkeerd instelde.

Het was ook duidelijk dat er heel wat afgelachen werd tijdens de producties. Ontroerend om te zien, maar opwindend is het nu niet echt meer. Dat was toen misschien wel zo omdat ’t vrijwel het enige materiaal was dat gedistribueerd werd.

Uiteindelijk deed een boerenjongen in Tennessee een bondage na, die hij afgekeken had van een foto van Klaw en deed dat zo onhandig dat hij daarbij om het leven kwam.

In het conservatieve Amerika van Mc Carthy gaf dat tijdens een hoorzitting de doorslag om Klaw te verbieden verder te gaan met zijn lucratieve postorderbedrijf.

Hij was zo ziek van de hetze waarin hij de hoofdrol speelde dat hij zijn hele archief wilde verbranden. 80% werd ook verbrand, maar zijn zuster Paula die ook in de zaak werkte wist materiaal in veiligheid te stellen.

Er zou veel veranderd moeten zijn in meer dan zestig jaar, maar nog steeds vind ik het moeilijk om goede BDSM- of Fetisjfilms te vinden. En ik ben niet de enige die dat vind.

Een geraffineerd spel tussen onderdanige en Dominant laat zich aanzienlijk moeilijker vastleggen dan vanilla seks, waarbij alles eigenlijk zichtbaar te maken is door de handelingen nauwkeurig vast te leggen. BDSM is echter spiritueler van aard. Niet alles wat gebeurt is ook echt zichtbaar.

Toch wil ik dat in de komende tijd gaan proberen. Een site is er al en daar staan wat links naar fetisjclips op clipsforsale.com, maar ik ben hard op zoek naar Dominanten en onderdanigen die aan zo’n project mee zouden willen werken. Neem eens contact met me op via http://mimisclips.com. Misschien kunnen we wat voor elkaar betekenen.

Linke Soep

[ Deze bijdrage werd eerder gepubliceerd op thekinkyweb.nl ]

In de slaapkamer ligt Gemma op de roze bedsprei. Haar linkerhand is met een stuk electriciteitsdraad aan een gietijzeren poot van het bed vastgebonden. Met haar vrije hand drukt ze een filtersigaret uit in een kopje. De neonbak aan het hoofdeinde verspreidt een groen licht over haar bijna naakte lijf.

‘Karel, jongen, waar blijf je toch? Ik ben je vrouw en jij laat me wachten. Dat gaat zo niet,’ mompelt ze, maar hij hoort haar niet, want hij staat in het schuurtje waar hij op de punten van zijn westernlaarzen spuwt om ze vervolgens krachtig met een borstel te lijf te gaan. De inspanning doet hem goed.
Als Gemma haar hoofd van het kussen opricht, steunt ze bij het beeld van haar geërgerde hoofd in de berg vlees die door de kapspiegel aan haar voeteneinde wordt weerspiegeld.
‘Mijn moeder had gelijk,’ bromt ze voor zich uit. ‘Ze moesten soep van me koken, het vet eraf scheppen en er een nieuwe van boetseren.’
De neonbuis begint te knipperen. De vastgebonden hand beperkt haar bewegingsvrijheid. Ze vloekt. Waarom had ze zich ook vast laten leggen met de belofte dat hij terug zou komen om een man te zijn? Ze had beter kunnen weten.
‘Gemma kan wel wachten. Dat vindt Gemma wel geil. Gemma heeft immers nooit gedeugd,’ schreeuwt ze tegen het goed geïsoleerde plafond. Met kracht haalt haar vrije hand uit naar het spaanplaten omhulsel van de lamp en het knipperen stopt terstond.
Er komen tranen in haar ogen. Voor hem ben ik ziek natuurlijk, denkt ze. Gemma is gek. Gemma wil geslagen worden. Gemma is een viespeuk.

Ik zal je leren met de buurman te flirten, denkt Karel als hij tweemaal door de kniëen gaat om zijn veel te krap geworden leren broek wat rek af te dwingen. Ik zal je leren. Hij trekt een kam door zijn vette haar en pakt een leren jek dat aan een spijker naast de deur van het schuurtje hangt. Het leer voelt koud tegen zijn blote bovenlijf.
‘Wacht maar tot ik werk heb,’ zegt hij, terwijl hij de punten van de kraag omhoogslaat. ‘Dan bepaal ik hier wat er gebeurt. Dan zul jij eens wat meemaken.’
De make up die Gemma heeft aangebracht om haar man tot de daad te brengen begint door te zweten en haar vingers dreigen gevoelloos te worden. Waarom laat hij haar toch wachten? Ze weet het zeker. Het is haar lijf. Hij zal wel denken…Gemma krijgt toch geen ander. Gemma is veel te vet.
Als ik geld verdien, denkt Karel, dan koop ik een oude rode Camaro en dan scheur ik de horizon tegemoet. Dan neem ik een vrouw die van mij houdt, ook in mijn blote reet, zonder dat leren pak en die laarzen. Stampend beklimt hij de trap naar de slaapkamer.
Wat een herrie zo’n dweil evenzo goed nog maakt, denkt Gemma. Straks zweet hij bloed. Straks kan hij weer niet.
De deur zwaait open. Karel blijft staan. Toch is het altijd weer nieuw, denkt hij, als hij haar ziet liggen. Zijn ogen zoeken de plekjes in de kousen waar ze ladders met nagellak een halt heeft toegeroepen. Het ontroert hem.

Waarom kan hij niet gewoon bij haar kruipen? Het beeld van de buurman komt hem voor ogen. Hij ziet de man in zijn BMW stappen. Op weg naar de stad.
‘Wat sta je daar nou te schutteren?’ fluistert Gemma. ‘Laat eens wat zien.’
‘Laat jij maar wat zien,’ zegt Karel.
Langzaam en niet zonder raffinement spreidt Gemma haar benen. Het gemak, waarmee ze dat doet, denkt hij. De hoer!
Als bevroren blijft hij zo aan haar voeteneinde staan. Seconden klikken zinloos weg op de wekkerradio totdat Gemma met een gedecideerd gebaar haar benen weer sluit. De schlemiel, denkt ze. Hij had op haar kunnen springen, haar aan kunnen raken op zijn minst. Ze lag hier niet voor niets vastgebonden voor hem.
‘Je houdt niet van me,’ snikt ze.
‘En jij gaat scheef. Jij deugt niet!’ zegt Karel. Hij probeert zakelijk te klinken, maar zijn stem is schor van de woede die in hem opwelt.
Vooruit dan maar, denkt Gemma. Ze trekt haar vieste gezicht en haar ogen boren zich in de zijne. ‘Weet je wat jouw probleem is? Ze hebben jou met de nageboorte verwisseld. Het goede deel hebben ze aan de hond gevoerd. Die heeft het smakelijk staan oppeuzelen. Die laat zich niet bedrie…’
Verder komt ze niet. Zijn vlakke hand is al op haar wang neergedaald. Hard, waarschuwend hard. Niet hard genoeg om zoden aan de dijk te zetten, weet hij.
Haar hoofd lijkt van beton. Onwrikbaar ligt ’t in het kussen, de ogen vol spot, de mond in een honende grimas.
‘Je bent geen man,’ sist ze.
Hij moet harder slaan. Zo hard dat het stil wordt in haar hoofd. Dat er zoveel pijn is dat alle pijn in zichzelf oplost. Weer daalt zijn hand neer. Haar oor begint te suizen.
‘Zijn lul is lekker toch groter,’ fluistert ze verbeten.
Hij slaat tot hij niet meer kan slaan, totdat elke spier in haar lijf verslapt in verzadiging. En dan komen de tranen. Als een pasgeboren dier met nog gesloten ogen wringt hij zich aan haar boezem. Koesterend gaat haar hand door zijn haar.
‘Kom maar, beest van me. Kom maar bij je tante Gemma aan de borst. Het is allemaal van jou, dat weet je toch, sufferd.’

Als de pijn geblust is in liefde, wordt het grote licht ontstoken. Het electriciteitsdraad wordt losgewurmd en een sigaret wordt met een trillend vuurtje aangestoken.
‘Laat jij de hond uit?’ vraagt zij.
‘Dat spreekt voor zich,’ antwoordt haar echtgenoot die meteen het slaapvertrek verlaat. Zijn vingers zijn stijf en hij heeft moeite de hond goed aangelijnd te krijgen, maar eenmaal buiten lijkt het leven weer te kloppen. De hond schijt zonder dralen en de avondlucht is helder en fris.

Sadisme

[ Deze bijdrage werd eerder gepubliceerd op thekinkyweb.nl ]

Ik leef samen met een onderdanige vrouw die een groot zwak heeft voor sadisten. Op fetlife.com weet ze haarfijn de echte sadisten te lokaliseren en er komt dan steevast ontroering in haar blik. Voor haar is sadisme een gevoeligheid die te weinig voorkomt bij de gemiddelde Dominant.

Ze maakt hierin duidelijk onderscheid tussen seksueel sadisme of spelsadisme en het algemene sadisme in de betekenis die ‘Henk en Ingrid’ er aan toekennen om de kwaadaardigheid van iemands karakter weer te geven.

Sadisme is een raar woord. Vooral omdat het een afgeleide is van de achternaam van Donatien Alphonse François de Sade, beter bekend als de Marquis de Sade.

Sade was een man van wie weinig BDSM’ers genoeg weten. Zo liet Sade zich door een prostituee uit Londen meer dan 200 slagen met een in lijm en fijngestampt glas gedoopte zweep toebrengen. Een passieve belevenis die we eerder zouden verwachten van een hardcore pijnslaaf. Verder stellen de meesten onder ons zich de man voor als iemand die permanent een pruik droeg, terwijl hij nog tot in zijn laatste dagen over een bos wapperende manen beschikte die hij in de pruikenstijl van die tijd liet coifferen.

De markies was geobsedeerd door pennenkokers die hij als stimulatie in zijn aars schoof tijdens het masturberen. Met de jaren moesten de pennenkokers, die door zijn echtgenote bij de gevangenis afgeleverd werden, groter en groter worden. Zo groot dat er een moment kwam dat de schampere blikken van de fabrikanten van deze houten kokers Pelagie teveel werden. Toch bleef ze hem tot aan zijn dood trouw.

Interessant is ook dat Sade niet altijd onder daadwerkelijke dwang in gevangenissen vertoefde. Vaak was er geen aanklacht, veroordeling of serieus te nemen detentie.

Al met al levert dat het beeld op van een overduidelijke masochist met een voorkeur voor pijn en restrictie. Het behoeft geen toelichting dat de meeste letterkundige wetenschappers dit geheel over het hoofd gezien hebben en vasthouden aan het beeld van de sadisten uit het proza van Sade. Alsof iemand die over mooie vrouwen schrijft ook automatisch in het dagelijks leven een mooie vrouw is.

Ik schrijf dit na veel studie van zijn correspondentie en ik deel deze opgedane kennis niet om betweterig over te komen, maar om aan te geven hoezeer alles wat met BDSM te maken heeft door de eeuwen heen gemystificeerd is.

De les die we daar uit kunnen leren is dat we ons allemaal, ieder voor zich, goed moeten realiseren dat de vooroordelen van de buitenwacht alleen te weerleggen zijn als we de bereidheid tonen gedetailleerd antwoord te geven op de vragen die door mensen gesteld worden.

Al moet ik meteen toegeven dat ik zelf licht onpasselijk word wanneer iemand me voor de zoveelste keer in mijn leven de schijnbaar retorische vraag stelt: ‘Maar uh, iemand pijn doen, dat kan toch geen liefde zijn?’

Er moet meer voorlichting komen en niet het soort voorlichting dat op sensatie belust is of uit de droom- en nachtmerriefabriek Hollywood komt.

Acceptatie?

[ Deze bijdrage werd eerder gepubliceerd op thekinkyweb.nl ]

Een vraag die vaak gesteld wordt is of er ooit een dag zal komen dat BDSM geheel geaccepteerd zal worden in de maatschappij. Die vraag is moeilijk te beantwoorden maar we kunnen wel kijken naar hoe andere ‘afwijkende’ uitingen van liefde en seksualiteit acceptatie hebben gevonden binnen de Westerse wereld.

Homoseksualiteit is daar een mooi voorbeeld van. Nog zojuist heeft Ierland met een volkstemming een ‘yes’ gegeven voor het homohuwelijk.

We hoeven niet zo ver terug te gaan in de geschiedenis om te zien hoe er anders tegen homoseksualiteit werd aangekeken. In de Tweede Wereldoorlog was openlijke herenliefde genoeg reden om vergast te worden. In Engeland was het tot 1967 strafbaar. In Schotland tot 1980.

Een van de eerste sociëteiten in Nederland die zich openlijk inspande voor gelijke rechten voor homoseksuelen heette de Shakespeare Club en bestond voornamelijk uit heren. Ondanks zware tegenwerking van de overheid, werd er veel goed werk verricht.

Uit de Shakespeare Club kwam het C.O.C. voort en daar waren ook vrouwen actief. In het begin ging dat wat stroefjes, maar uiteindelijk kende het C.O.C. ook vrouwen in het bestuur die best hun mond open mochten doen als de boodschap van het feminisme maar niet teveel die van de emancipatie van homoseksualiteit overstraalde.

Een groep mensen die het wel bijzonder zwaar had in de beginjaren van het C.O.C. waren de biseksuelen. Zij werden gezien als mensen in een overgangsfase. Twijfelaars. Mensen die uiteindelijk voor hun homoseksualiteit uit zouden komen, zodra ze eenmaal over hun angst uit de kast te komen heen waren gekomen. Ik telde tijdens een vergadering van het bestuur van het C.O.C. in 1978 nog meer dan dertig discriminerende opmerkingen over biseksualiteit.

De aidsepidemie bracht snel verandering in die situatie omdat de vele prachtige mensen die zich voor de bestrijding van deze gruwelijke ziekte inspanden vooral een breed politiek platform nodig hadden. Naarstig zoekend naar heteroseksuele vrouwen die aids hadden opgelopen, werd vooral door wetenschappers hard gewerkt aan dat brede platform, want ze hadden geld nodig voor onderzoek. Elke junk die een verkeerde naald had gebruikt en elke vrouw die een besmette bloedtransfusie had gekregen werd uit de schaduw getrokken om op de voorpagina’s van fondsen wervende publicaties geëtaleerd te worden.

Het belangrijkste doel was de theorie te weerleggen dat aids een ziekte was die vooral homoseksuelen trof om daarmee dwarsliggende Christelijke fanatici in de politiek de mond te snoeren die beweerden dat aids een straf was van god voor het zondige gedrag van homoseksuelen.

Huisvaders die wel eens een keer vreemd waren gegaan, lagen al snel klaarwakker tot diep in de nacht omdat ze vreesden seropositief te zijn. De overheid deed er nog een schepje bovenop met een hagel aan campagnes ter bevordering van veilige seks. Marktgerichte lieden stortten zich op de aandelen van London Rubber die al snel waardeloos bleken te zijn omdat het condoomgebruik niet explosief steeg onder heteroseksuelen. Net zo min als het aantal aidspatiënten in die doelgroep.

Wie toch nog durfde te beweren dat aids mogelijk iets met homoseksualiteit te maken had, kreeg Afrikaanse cijfers gepresenteerd. Zo’n beetje de helft van hetero-Afrika was immers seropositief. Althans dat moesten we geloven op basis van onderzoek van de Wereldgezondheidsorganisatie die maar heel beperkt aidstesten beschikbaar stelde en het in haar arrogantie voldoende achtte om Afrikanen een kort vragenlijstje in te laten vullen waaruit moest blijken of ze wel of geen aids hadden. Dat was stukken goedkoper.

Werd dat lijstje correct ingevuld, dan kon de ondervraagde twee ziektes hebben: aids of tuberculose. Het is logisch dat opeens niemand in Afrika meer tuberculose had en iedereen aids. Dan was hulp immers nabij. Het Westen was inmiddels bijna geheel vrij van tuberculose en de angst dat Afrikaanse aids over zou slaan naar het Westen was genoeg motivatie om de gemeenschappelijke portemonnee te trekken en wat voedsel, hospitaaltenten en injectienaalden te verschepen.

Al die ontwikkelingen hebben er mede toe geleid dat we nu de regenboogvlag kennen als internationaal symbool voor alle vormen van seksuele diversiteit. Met uitzondering van BDSM bedreven door heteroseksuelen. Leernichten geen probleem, maar hetero BDSM’ers? Bah!

De les die we kunnen leren uit homo-activisme om acceptatie te bewerkstelligen is dat we de groep BDSM’ers zouden moeten uitbreiden met andere belangengroepen zoals transgenders, transseksuelen etc. Maar helaas zijn die voor het merendeel al gerekruteerd door de immer breed glimlachende jongens en meisjes van de regenboogvlag.

Wat blijft ons over? Persoonlijke statements. Niet bang zijn om de buren te vertellen waar die geluiden vandaan komen. Niet alleen op parties BDSM’er zijn maar ook op je werk of de verjaardag van familieleden. Ontslagen vanwege je seksuele voorkeur? Neem een advocaat. Seksuele diversiteit is een grondrecht. Laten we vooral ook een voorbeeld nemen aan Nederlanders die zonder politiek gedraai veel voor homoseksualiteit gedaan hebben zoals bijvoorbeeld André van Duijn. Door er gewoon niet moeilijk over te doen.

Elke bekende Nederlander die voor zijn BDSM-gevoelens uitkomt is winst. De meeste commerciële Domina’s kennen ze vrijwel allemaal bij naam, maar zwijgen begrijpelijkerwijze als het graf.

Vier letters

[ Deze bijdrage werd eerder gepubliceerd op thekinkyweb.nl ]

Jaren geleden was ik met de bovenburen meegegaan naar de Showboat, niet naar het fatsoenlijke maandelijkse feest van Meesteres Manita, maar naar een zondagmiddag voor swingers. Voor mij was het niets en het leek alsof het voor de meeste aanwezige mannen ook niets was. Officieel was het feestje alleen voor paren, maar nadat we allemaal binnen waren kwam er een busje vol met Surinaamse mannen voorrijden en die kwamen als enigen zonder entrée binnen.

Wij, de keurige en minder keurige huisvaders zaten aan de bar. Ik zag hoe zich achter de inmiddels voorover gebogen buurvrouw een rij mannen vormde.

‘Wat vind je hier nu eigenlijk leuk aan?’ vroeg ik de buurman.

‘Ik doe het voor haar,’ zei hij met een verliefde glimlach op het gezicht.

Jij zit helemaal op het verkeerde feestje, dacht ik. Maar ik was wel zwaar onder de indruk dat de man na dertig jaar huwelijk nog zo verliefd kon kijken.

Ik was snel thuis die middag en ik ben nooit meer naar zo’n feestje gegaan. Diezelfde mensen met wie ik toen meeging kom ik nu nog wel eens tegen. Ze noemen zich geen swingers meer maar BDSM-ers.

Hij is volgens mij echt een geboren sissy, maar nu gaat hij wekelijks naar de sportschool en loopt op feestjes rond in een soort leren gladiatorenpak, met zo’n charmant rokje van stroken leer eronder. Als hij tenminste niet aan de bar zit terwijl zijn vrouw het volgende busje goedgebouwde mannen afwerkt.

Met die mensen zelf heb ik geen probleem, maar dat ze zich nu BDSM-ers noemen wel. Ik krijg dan spontaan bijna sympathie voor Hells Angels die iedereen die een leren jek draagt met een mouwloos spijkerjasje erover heen rücksichtlos in elkaar rammen, omdat ze nu eenmaal van duidelijkheid houden.

Zo langzamerhand staat BDSM niet meer voor bondage, discipline en sado-masochisme, maar voor alles wat bij iedere andere club niet welkom is.

Ga je het liefst uit als Mickey Mouse met bijpassend pak zoals ze dat ook in EuroDisney dragen en is je vrouw eigenlijk het liefst een vosje gehuld in net zo’n soort pak met de ritsluiting op de verkeerde plek, dan ben je fetisjist en welkom in de BDSM.

De F van fetisj komt in de afkorting BDSM niet voor, maar alles wat met een luier op het hoofd wil rondlopen, of vacuüm verpakte gedragen damesslipjes bestelt via het Internet is welkom.

Wij BDSM-ers… Wij zijn eenvoudigweg te goed voor deze wereld.

Trance

[ Deze bijdrage werd eerder gepubliceerd op thekinkyweb.nl ]

Daar stond ik dan dronken te zijn ergens in een buitenwijk van Dortmund in een kelder waar niemand ooit van gehoord had en dat is maar goed ook. De sfeer was broeierig. Iedereen wilde wat, maar niemand durfde in actie te komen. Misschien waren ze bang om hun door fetisj couturiers van naam vervaardigde outfitjes te beschadigen. Wellicht lag de spanning ook in de mix van mensen die elkaar al véél te lang kenden en mensen die elkaar nog nooit gezien hadden.

In een hoekje zat de giechelige nieuwe lichting, een clubje jongens in pakken met puntschoenen omringd door aanstellerige meisjes die de grootste flauwekul met zich meedroegen waaronder de befaamde met pluche gevoerde nepboeien. En dan ook nog in zachtroze en lichtblauw.

Dat is toch juist leuk die nieuwe opkomst, zei de dungeon master die de uitdrukking van afkeur op mijn gezicht zag. Ja, hartstikke leuk. Als je de dungeon master bent en achter de kassa staat, misschien.

Ik nam er nog maar een.

Ik keek van de dungeon master naar de roze handboeien en weer terug, maar toen ik mijn mond opende omdat ik boven de muziek uit wat in zijn oor wilde roepen, liet ik in plaats daarvan een luide boer. Geheel onopzettelijk, maar ik stond nu verder de rest van de avond wel alleen.

Het probleem van een brave old school BDSM-er als ik die teveel gedronken heeft is dat hij zich natuurlijk ver van spel houdt, terwijl de door alcohol veroorzaakte adrenaline nu juist de behoefte te domineren tot ongekende hoogte opjaagt.

Ik was al in het stadium dat ik geen vrouwen meer zag maar alleen nog biggetjes. Biggetjes met handboeien waar je door er naar te kijken zomaar een slappe kon krijgen. Biggetjes die ik wilde horen schreeuwen als echte volbloed Duitse speenvarkens.

Maar als man van bijna zestig liet ik me braaf nog eens inschenken en mijmerde wat over de woorden ‘sub space’ die ik om de haverklap uit de monden van de meisjes had horen rollen. Soep space auf Deutsch. Ach ja, dacht ik, je kunt elke borderliner of onderdeurtje met vadercomplex wel met een paar rake opmerkingen, vernederingen of restricties in sub space lanceren. Ze waren immers al lang voor het spel ver van het pad af. Daar viel geen eer aan te behalen.

Het zou niet over sub space moeten gaan, maar over trance. Iets wederzijds; het allerhoogste. Voor mij alleen te bereiken als geilheid en sadisme gelijk op gaan tot dat punt waarop de tijd stil lijkt te staan en ze in elkaar versmelten. Dat ik mijn slavin diep aankijk en haar pijn zie, voel, ruik en haar oogvocht van overgave zie bollen, terwijl mijn handen haar pijn laten aanzwellen tot een trance die alles wat aards of alledaags is laat verdampen. Om samen op te gaan in het gevoel achter die pijn; de oerpijn die om nieuwe pijn gevraagd heeft. Er geluidloos om geschreeuwd heeft, zelfs.

Dat moment waarop het stil wordt in mijn hoofd en ik onzichtbaar huil om de schoonheid van haar volmaakte overgave, maar vooral ook om de koppige lelijkheid van mijn eigen sadisme.